fūsĭo — Lewis & Short
fūsĭo, ōnis, f.id.,
I a pouring out (very rare).
I In gen.:
sanguinis,Ambros. in Psa. 48, Serm. 16, §
11: tenuis stellarum,Vitr. 9, 7: Chrysippus ipsum mundum deum dicit esse et ejus animi fusio nem universam, an outpouring, effusion, * Cic. N. D. 1, 15, 39.—
II In partic.
A A melting, founding, casting of metals: si quis numum falsa fusione formaverit, Cod. Th. 9, 21, 3.—
B (I. q. illatio publica.) A duty, Dig. 7, 1, 27, § 3 (al. functiones); Cod. Th. 11, 28, 6.