gĕnĕtīvus — Lewis & Short
gĕnĕtīvus (not gĕnĭtīvus; cf. Lachm. ad a, um, adj.genitus, from gigno,
Lucr. II. p. 15 sq.),I of or belonging to generation or birth.
I In gen. (rare; not in Cic.): Apollinis Genetivi ara, the generator, fertilizer, Cato ap. Macr. S. 3, 6;
for which: Phoebi Genitoris ad aras,Val. Fl. 5, 404:
forma prior rediit genetivaque rursus imago,native, original nature, Ov. M. 3, 331:
dispersis per pectus genetivis notis,birth-marks, Suet. Aug. 80: nomina, i. e. belonging to a family or gens, Ov. P. 3, 2, 107.—
II In partic., in gram., genetivus (genit-) casus, the genitive case (in Varr. L. L. called patricius casus): si ut Maecenas Suffenas. Asprenas dicerentur, genetivo casu non e littera, sed tis syllaba terminarentur, Quint. 1, 5, 62; 1, 6, 14; Suet. Aug. 87 et saep.; and with equal frequency subst.: gĕnĕtīvus, i, m., the genitive, Quint. 1, 5, 63; 1, 6, 14; Gell. 4, 16, 3 et saep.