1. gĕnĭtor — Lewis & Short
gĕnĭtor, ōris, m.root GEN, gigno,
I a begetter, parent, father, creator, sire (syn.: pater, parens).
I Lit. (class.):
quo (animo) nihil ab optimo et praestantissimo genitore melius procreatum,Cic. Univ. 8:
imitantes genitorem et effectorem sui,id. ib. 13:
dubio genitore creatus,Ov. M. 5, 145:
Pelopis,i. e. Tantalus, Hor. C. 1, 28, 7:
deūm,i. e. Jupiter, Ov. Am. 1, 13, 45; id. M. 14, 91; the same, Saturnius, Cic. poët. Div. 2, 30, 64: profundi, of Neptune, as ruler of the sea, Ov. M. 11, 202;
and genitor alone,Verg. A. 1, 155; of Æneas, id. ib. 1, 716; of Mars:
bellorum,Sil. 3, 126; of the deified Romulus: o Romule, Romule die! O pater, o genitor, Enn. ap. Cic. Rep. 1, 41, 64 (Ann. v. 117 Vahl.); so,
genitorque Quirine Urbis,Ov. M. 15, 862 (cf.:
hujus urbis parens Romulus,Cic. Div. 1, 2, 3).—
II Transf. (poet. and in post-Aug. prose):
qua rapitur praeceps Rhodanus genitore Lemanno,source, Aus. Urb. 13, 7:
adsciscet nova, quae genitor produxerit usus,Hor. Ep. 2, 2, 119:
o fraudum genitor,Sil. 13, 738; cf.:
Graeci vitiorum omnium genitores,Plin. 15, 4, 5, § 19.