gĕnĭtūra — Lewis & Short
gĕnĭtūra, ae, f.root GEN, gigno,
I a begetting, bearing, birth, generation (postAug.).
I Lit.:
in alitum quadrupedumque genitura esse quosdam ad conceptum impetus et terrae,Plin. 18, 24, 56, § 202; cf.:
origo atque genitura conchae,id. 9, 35, 54, § 107.—
II Transf.
A Seed of generation:
profluvia geniturae (virorum),Plin. 22, 22, 40, § 83.—
B That which is generated or created, a creature (eccl. Lat.):
spirantes (i. e. serpentes),Arn. 1, 8:
incredula,Tert. adv. Marc. 4, 23.—
C In astrology, one's natal star or constellation, nativity:
reticere ipse genituram suam perseverabat,Suet. Aug. 94; id. Calig. 57; id. Ner. 6; id. Vit. 3; Eutr. 7, 20; Amm. 29, 1 al.