gestāmen — Lewis & Short
gestāmen, inis, n.id..
I That which is borne or worn, a burden, load; ornaments, accoutrements, arms, etc. (poet. and in post-Aug. prose):
clipeus, magni gestamen Abantis,Verg. A. 3, 286;
so of a shield,Sil. 5, 349:
hoc Priami gestamen erat,Verg. A. 7, 246:
haruspices religiosum id gestamen (sc. margaritas) amoliendis periculis arbitrantur,Plin. 32, 2, 11, § 23; cf. id. 37, 8, 33, § 111:
speculum, gestamen Othonis,Juv. 2, 99:
(asini),a burden, load, App. M. 7, p. 197:
gestaminis lapsi tinnitus,Amm. 16, 5, 4.—Plur.:
cognovi clipeum laevae gestamina nostrae,Ov. M. 15, 163; cf.:
ista decent humeros gestamina nostros,id. ib. 1, 457;
13, 116: sua virgo Deae gestamina reddit,i. e. a necklace, Val. Fl. 6, 671; App. M. 11, p. 258; 3, p. 141.—
II That with or in which any thing is carried.
A A litter, sedan:
quotiens per urbes incederet, lecticae gestamine fastuque erga patrias epulas,Tac. A. 2, 2; cf.:
Agrippina gestamine sellae Baias pervecta,a sedan - chair, id. ib. 14, 4; so,
sellae,id. ib. 15, 57 (for which:
gestatoria sella,Suet. Ner. 26; id. Vit. 16).—
B A carriage, vehicle:
in eodem gestamine sedem poscit,id. ib. 11, 33.—
C Any means of conveyance:
comes celsi vehitur gestamine conti,Val. Fl. 6, 71:
lento gestamine vilis aselli,Sedul. 4, 297.