1. glūten — Lewis & Short
glūten, ĭnis, n. (
I masc. acc. to Mart. Cap. 3, § 296), and glūtĭnum, i, n. v. glus; cf. liso/s, lisso/s, smooth; gli/sxros, sticky, glue.
I Lit., form gluten:
collectumque haec ipsa ad munera gluten,Verg. G. 4, 40; Lucr. 6, 1069; Verg. G. 4, 160; Cels. 8, 7; Plin. 16, 40, 79, § 215 al.; form glutinum. glutinum ferunt Daedalum invenisse, Varr. ap. Charis. p. 67 and 106; Sall. Fragm. ib.; Cels. 5, 5; Plin. 11, 39, 94, § 231; 13, 12, 26, § 82; 28, 17, 71, § 236; Vitr. 7, 10; Aus. Idyll. 12, 10 al.—
B Transf., a connecting tie, band (post-class.):
ossa, nervos ac medullas glutino cutis tegi,Prud. Cath. 9, 102.—
II Trop.: ei(marme/nh et necessitas ambae sibi invicem individuo connexae sunt glutino (al. glutinio), App. Trism. p. 100:
glutino caritatis haerens,Hier. Ep. 3, 3.