1. grāmen — Lewis & Short
grāmen, ĭnis, n.Sanscr. root gar-, to swallow; Gr. bor- in bibrw/skw, bora/; Lat. -vorus, in carnivorus, vorare, etc.; hence, fuller root gras-; Gr. gra/stis; Lat. grāmen for gras-men; cf. Germ. Gras; Engl. grass,
prostrati in gramine molli,Lucr. 2, 29; 5, 1392; Hor. Epod. 2, 24:
cervus graminis immemor,id. C. 1, 15, 30:
aprici campi,id. A. P. 162:
graminis herba,a blade of grass, Verg. E. 5, 26; Liv. 1, 24, 5:
floreum,flowery turf, Mart. 9, 91, 1:
generosum,Juv. 12, 40:
quocumque de gramine (equus),pasture, id. 8, 60.—
tondere gramina,Lucr. 2, 660; Hor. C. 4, 7, 1; 4, 1, 39; Verg. E. 10, 29; id. G. 1, 56; 2, 200 et saep.—
ignobile cerinthae,Verg. G. 4, 63:
Indum,Indian aromatic herbs, Stat. S. 2, 1, 187; cf.:
Arabum de gramine odores,Prop. 2, 29 (3, 27), 17; Quint. 5, 8, 1:
non illa feris incognita capris Gramina (i. e. dictamnus),Verg. A. 12, 415:
neve parum valeant a se data gramina,Ov. M. 7, 137 (for which:
accepit cantatas herbas,id. ib. 7, 98).—