grandĭlŏquus — Lewis & Short
grandĭlŏquus, i, m.grandis-loquor,
I speaking grandly or loftily:
et grandiloqui, ut ita dicam, fuerunt cum ampla et sententiarum gravitate et majestate verborum,Cic. Or. 5, 20; cf. Quint. 10, 1, 66: stilus, Serv. Verg. Vit.—In a bad sense, grandiloquent:
isti grandiloqui (i. e. Stoici),boasters, Cic. Tusc. 5, 31, 89.