1. gurges — Lewis & Short
gurges, ĭtis, m.v. gula; and cf. ba/raqron, vorago,
non Rheni fossam gurgitibus illis redundantem,Cic. Pis. 33, 81:
turbidus hic coeno vastaque voragine gurges Aestuat,Verg. A. 6, 296:
multamque trahens sub gurgite arenam Volturnus,Ov. M. 15, 714:
alterno procurrens gurgite pontus,Verg. A. 11, 624:
per medios gurgites (opp. vada),Liv. 21, 5, 14:
deficientibus animis hauriebantur gurgitibus,id. 22, 6, 7:
caenosus,the Styx, Juv. 3, 266.—
fessos jam gurgite Phoebus Ibero Tingat equos,Verg. A. 11, 913:
Euboicus,Ov. M. 9, 227:
Carpathius,Verg. G. 4, 387:
Atlanteus,Stat. Ach. 1, 223:
Tusci,id. S. 4, 5, 4:
gurgite ab alto,Verg. A. 6, 310; 7, 704:
Herculeus,i. e. the Atlantic, beyond Gibraltar, Juv. 14, 280.—
qui immensa aliqua vorago est, aut gurges vitiorum turpitudinumque omnium,Cic. Verr. 2, 3, 9, § 23; cf.:
divitias in profundissimum libidinum gurgitem profundere,id. Sest. 43, 93:
gurges ac vorago patrimonii,id. ib. 52, 111; cf.:
ille gurges atque heluo, natus abdomini suo,id. Pis. 17, 41:
Apicius, nepotum omnium altissimus gurges,Plin. 10, 48, 68, § 133.