hŏnōrus — Lewis & Short
hŏnōrus, a, um, adj.honor, analog. with decorus from decor (poet. and in postAug. prose). *
carmen,glorifying, Val. Fl. 4, 342:
fama,Stat. Th. 2, 629:
mors,id. ib. 4, 230:
oratio,Tac. A. 1, 10 fin.:
quae in Drusum patrem Germanici honora et magnifica Augustus fecisset,id. ib. 3, 5:
honora de Germanico disserebat,id. ib. 4, 68.