horrĭbĭlis — Lewis & Short
horrĭbĭlis, e, adj.horreo,
I terrible, fearful, dreadful, horrible (freq. and class.).
I Lit.:
quod hanc tam tetram, tam horribilem tamque infestam rei publicae pestem toties jam effugimus,Cic. Cat. 1, 5, 11:
homini accidere nihil posse, quod sit horribile aut pertimescendum,id. Fam. 5, 21 fin.: species, * Caes. B. G. 7, 36, 2:
spectaculum,Sall. J. 101, 11:
sonitus,id. ib. 99, 2:
di magni, horribilem et sacrum libellum!Cat. 14, 12:
tempestas,Cic. Rep. 2, 6:
formidines,id. Fin. 1, 19, 63:
horribiles miserosque casus,id. de Or. 3, 3, 11:
Mars (stella) rutilus horribilisque terris,id. Rep. 6, 17:
illud vero fuit horribile, quod vereor, ne, etc.,id. de Or. 1, 61, 258:
horribile est causam capitis dicere, horribilius priore loco dicere,id. Quint. 31, 95.—
II In colloquial lang., sometimes in a good sense, astonishing, amazing, tremendous: sed hoc te/ras (i. e. Cæsar) horribili vigilantia, celeritate, diligentia est, Cic. Att. 8, 9 fin.:
uterque juravit, inter nos periturum esse tam horribile secretum,Petr. 21, 3.—Hence, adv.: horrĭbĭlĭter, amazingly; in a good sense: horribiliter scripsisti hanc orationem, M. Aurel. ap. Front. Ep. 2, 6 Mai.; August. Civ. Dei, 1, 8 fin.