hortātus — Lewis & Short
hortātus, ūs, m.id.,
I incitement, encouragement, exhortation (in class. prose only in abl. sing.):
haec vox hujus hortatu praeceptisque conformata, nonnullis aliquando saluti fuit,Cic. Arch. 1, 1:
aliorum consilio, hortatu, auctoritate,id. Fam. 13, 29, 7:
suorum omnium hortatu,Caes. B. C. 3, 86, 1:
hortatu suo,Ov. Tr. 5, 14, 46; Luc. 6, 317.—Dat.:
hortatui,Macr. S. 7, 5.— With obj. gen.:
hortatus laudum,Sil. 12, 67.—In plur., Ov. M. 3, 242; 7, 339; Val. Fl. 3, 550; 4, 81 al.