illăcrĭmo — Lewis & Short
illăcrĭmo (inl-), āvi, ātum, 1, v. n., and illăcrĭmor (inl-), ātus, 1, v. dep.in-lacrimo,
quid dicam de Socrate? cujus morti illacrimari soleo Platonem legens?Cic. N. D. 3, 33, 82: perge, aude, nate;
illacrima patris pestibus, id. poët. Tusc. 2, 9, 21: casu (i. e. casui),Nep. Alc. 6, 4: qui meo infelici errori unus illacrimasti, Liv. 40, 56, 6; Ov. Tr. 5, 8, 6; Suet. Vesp. 15.—*
ejusque mortem illacrimatum Alexandrum,Just. 11, 12, 6.—
qui (Milo) aspexisse lacertos suos dicitur illacrimansque dixisse, etc.,Cic. de Sen. 9, 27; Suet. Aug. 66:
sparge, et si paulum potes, illacrimare,Hor. S. 2, 5, 103:
illacrimasse dicitur gaudio,Liv. 25, 24, 11; Cels. 2, 6, 6.—
et maestum illacrimat templis ebur aeraque sudant,Verg. G. 1, 480; Col. poët. 10, 25; cf.:
oculi lumen refugiunt et illacrimant,Cels. 2, 6, 6.