illăquĕo — Lewis & Short
illăquĕo (inl-), āvi, ātum, 1, v. a.inlaqueo,
I to ensnare, take in a snare (cf.: irretio, illigo, implico). *
I Lit.:
volucres,Prud. Cath. 3, 41.—
II Trop., to entrap, entangle (very rare): cur illaquetur hic? Pac. ap. Non. 470, 7 (Trag. Rel. p. 85 Rib.):
munera navium Saevos illaqueant duces,Hor. C. 3, 16, 16: illaqueatus jam omnium legum periculis, irretitus odio bonorum omnium, Auct. Harusp. Resp. 4, 7; cf. the preced. art.