immŏrĭor — Lewis & Short
immŏrĭor (inm-), mortuus, 3,
I v. dep. n. [in-morior], to die in or upon any thing (poet. and in post-Aug. prose).—Constr. with dat. and rarely in aliqua re.
I Lit.:
illa sorori immoritur,Ov. M. 6, 296:
hastae,Val. Fl. 6, 570:
fortiter Euxinis aquis,Ov. P. 3, 7, 40; cf.:
ipsis aquis,id. M. 7, 572:
stellio immortuus vino,Plin. 29, 4, 22, § 73:
apes immortuae in melle,id. 29, 6, 38, § 128: non exigo, ut immoriaris legationi, immorare, Auct. ap. Quint. 9, 3, 73:
tormentis,Sen. Contr. 5, 34, 6:
saepe tormentis pro silentio rerum creditarum immortui,Just. 44, 2, 3.—Of things:
manus immortua,dying, withering, Luc. 3, 613:
aura superstes Immoritur velis,i. e. dies away, Stat. Th. 1, 481.—*
II Trop.: immoritur studiis (dat. = macerat et enecat se opere rustico exercendo), he pines away, Hor. Ep. 1, 7, 85.