immurmŭro — Lewis & Short
immurmŭro (inm-), āre, v. n.inmurmuro,
I to murmur in, at, or against any thing (poet. and in post-class. prose):
ipsa jacet terraeque tremens immurmurat atrae,Ov. M. 6, 558:
terrae,id. ib. 11, 187:
undis,id. ib. 11, 567:
silvis Auster,Verg. G. 4, 261:
hastae,Sil. 5, 332:
tacita aure (Acestae),Stat. Th. 1, 532:
undis,id. ib. 11, 567:
illa sibi introrsum et sub lingua immurmurat,Pers. 2, 9:
increpor a cunctis totumque immurmurat agmen,Ov. M. 3, 646:
ipse publicato nobis, quod immurmurat,whispers, Macr. S. 6, 7:
cum saepe immurmurantes audierit ventos,Amm. 12, 16.