impĕs — Lewis & Short
impĕs (inp-;
nom. given Prisc. 702 P., but used only inI gen. and abl. sing.), pĕtis, m. in-peto; cf. praepes, = impetus, violence, vehemence, force:
impete vasto amnis fertur,Ov. M. 3, 79:
in juvenes certo sic impete sus fertur,id. ib. 8, 359; Laev. ap. Gell. 19, 7, 8; Lucr. 4, 416; 903:
non potuit nubes capere inpetis auctum,id. 6, 327 sq.; 334; 591:
valido impete quatere,id. 2, 330; Sil. 13, 248.— Plur.:
venti flamina ruunt impetibus crebris,Lucr. 1, 293.—
II Mass, extent:
homo tanto membrorum impete, ut, etc.,Lucr. 5, 913.