impĕtrĭo — Lewis & Short
impĕtrĭo, no
I perf., ītum, 4, v. n. desid. [id.], relig. t. t., to seek to obtain through omens, to seek by consulting auspices:
ut nunc extis, sic tunc avibus magnae res impetriri solebant,Cic. Div. 1, 16, 28:
in impetriendis consulendisque rebus,id. ib. 1, 2, 3:
qui impetrire velit,id. ib. 2, 15, 35:
impetritum, inauguratum est: quovis admittunt aves,Plaut. As. 2, 1, 11.— Part. as subst.: impetrītum, i, n., a favorable auspice or omen, Val. Max. 1, 1, 1; Plin. 28, 2, 3, § 11.