impĭo — Lewis & Short
impĭo (inp-), āvi, ātum, 1, v. a.impius,
I to render impious or sinful, to stain or defile with sin, to pollute (ante- and postclass.): si erga parentem aut deos me impiavi, Plaut. Rud. 1, 3, 8:
impias, ere, te! oratorem verberas,id. Poen. 1, 2, 173:
cor coinquinatum vitiis,Prud. Hymn. Ant. Somn. 53:
cruore humano aspersus atque impiatus,App. M. 1, p. 110; cf.:
reus tot caedibus impiatus,id. ib. 3, p. 131:
thalamos tanto facinore,Sen. Hippol. 1185:
oculos,Pacat. Pan. Th. 43.—Pass. impers.: toties Romanis impiatum est, quoties triumphatum, Minuc. Fel. Oct. 25.