ĭn-auspĭcātus — Lewis & Short
ĭn-auspĭcātus, a, um, adj.
lex,Liv. 7, 6, 11.—Hence,
quod inauspicato pomoerium transgressus esset (Ti. Gracchus),Cic. Div. 1, 17, 33.—
inauspicatarum animantium vice,Plin. 18, 1, 1, § 4:
nomen,id. 3, 23, 26, § 145:
exemplum,id. 7, 16, 15, § 136:
garrulitas (cornicis),id. 10, 12, 14, § 68:
bibente conviva mensam tolli inauspicatissimum judicatur,id. 28, 2, 5, § 26.—
successus,Ennod. Ep. 1, 5:
bona,id. ib. 4, 29.