in-cautus — Lewis & Short
in-cautus, a, um, adj.
syn. improvidus): ut in ipsum incautum atque etiam imparatum incideret,Caes. B. G. 6, 30, 2; Cic. Rosc. Am. 7, 20:
Trebonius oppressus est ab hoste incautus,id. Phil. 11, 2, 5; id. Planc. 22, 53; id. N. D. 2, 1, 1:
minime incautus patronus,id. Brut. 70, 246:
ab secundis rebus incauti,Liv. 5, 44, 6:
ad credendum pavor,id. 9, 12, 8. — Comp.:
incautior fuissem, nisi, etc.,Cic. Fam. 9, 24, 1:
juventa,Liv. 30, 13, 14. — Sup.:
incautissimus quia credulus,Sid. Ep. 8, 11. —
a fraude,Liv. 40, 5, 5:
futuri,Hor. S. 1, 1, 35:
sui,Stat. Th. 6, 766. —
scelus,Lucr. 6, 390; cf.:
sic est incautum quidquid habetur amor,Prop. 2, 4, 14 (v. 24 M.):
quod neglexeris incautum at que apertum habes,Liv. 25, 38, 14:
iter hostibus,Tac. A. 1, 50:
sub ictu,Sil. 2, 99:
tenebrae,Luc. 5, 500.— Hence, adv.: in-cautē, incautiously, inconsiderately:
adhuc stulte omnia et incaute,Cic. Att. 7, 10: atque inconsulte pugnare. Liv. 7, 15, 9.— Comp.:
quod paulo incautius custodias in muro dispositas videbat,Caes. B. G. 7, 27, 1:
sequi,id. B. C. 3, 24, 2:
subit murum,Liv. 21, 7, 10:
potes apparatius cenare apud multos: nusquam hilarius, simplicius, incautius,more at ease, Plin. Ep. 1, 15, 4.— Sup.: ut se ipsos incautissime proderent, Aug. de Mor. Manich. fin.