in-cēnātus — Lewis & Short
in-cēnātus (in-coen-), a, um, adj.2. in-cenatus,
bibat aquam mulsam, cubet incenatus,Cato, R. R. 156, 4:
superi incenati sunt, et cenati inferi,Plaut. Aul. 2, 7, 6:
senex,id. Cas. 4, 2, 9; cf.:
incenis: pridie incenato dare medicamenta,Scrib. Comp. 140.