1. incīlo — Lewis & Short
incīlo, āre, v. a.,
I to rebuke, blame (anteclass.):
jure increpet inciletque,Lucr. 3, 963: me oratione, Pac. ap. Non. 125, 5 (Trag. Fragm. v. 136 Rib.); Lucil. ib. 7:
spernere, incilare probris,Att. ib. 1:
factum alicujus,id. ib. 3 (Trag. Fragm. v. 41, 430, 458 Rib.).