in-concinnus — Lewis & Short
in-concinnus, a, um, adj.,
I inelegant, awkward, absurd (rare but class.): qui in aliquo genere inconcinnus aut multus est, is ineptus dicitur, * Cic. de Or. 2, 4, 17:
personamque feret non inconcinnus utramque,Hor. Ep. 1, 17, 29:
asperitas agrestis et inconcinna gravisque,id. ib. 1, 18, 6.— Adv. in two forms (in both post-class.), awkwardly, absurdly.
1 inconcinnē:
causificare,App. M. 10, p. 242, 39.—
2 incon-cinnĭter:
vertere in aliquam rem,Gell. 10, 17, 2.