in-congrŭens — Lewis & Short
in-congrŭens, tis, adj.,
I inconsistent, incongruous, unsuitable (post-Aug.):
sententia,Plin. Ep. 4, 9, 19:
quod est incongruens et absurdum, ut, etc.,Lact. 3, 8, 35. —With dat.:
Stoica disciplina pleraque est et sibi et nobis incongruens,Gell. 12, 5, 5.— With subject.-clause:
incongruens est in labris habere bonitatem,Lact. 3, 16, 4; 12, 17, 6.— Sup., Aug. Don. Persev. 61.— * Adv.: incongrŭenter, unsuitably, Tert. de Baptism. 19.