incrĕpĭto — Lewis & Short
incrĕpĭto, āvi, ātum, 1,
tum Bitiae dedit increpitans,Verg. A. 1, 738.—
increpitare atque incusare Belgas,Caes. B. G. 2, 15, 5:
irridere ex muro atque increpitare vocibus,id. ib. 2, 30, 3:
verbis quoque increpitans,Liv. 1, 7, 2:
hostis amare, quid increpitas, mortemque minaris?Verg. A. 10, 900:
aestatem seram,id. G. 4, 138:
ob invidiam tibi increpitarent,Prop. 2, 26, 15:
aliquem segnitiae,to accuse, Sil. 9, 6; cf.:
ignaviam alicui,to cast up to one, reproach one with, Val. Max. 3, 3, 2 fin.—
languentia pectora dextrā,Stat. Th. 10, 132.