jactātĭo — Lewis & Short
jactātĭo, ōnis, f.jacto,
I a throwing or tossing to and fro, a shaking, agitation, violent or frequent motion.
I Lit.:
corporis,motion, gestures, Cic. Or. 25, 86:
ubi primum ducta cicatrix, patique posse visa jactationem,Liv. 29, 32:
manus,Quint. 10, 7, 26;
of a storm at sea: ex magna jactatione terram videre,Cic. Mur. 2, 4:
armigeri in castra referebant (eum) jactationem vulnerum haud facile tolerantem,the jolting, Curt. 6, 5, 1.—
II Trop.
A In gen., of mental agitation:
jactationes animorum incitatae,Cic. Tusc. 5, 6, 15.—
B Esp.
1 A boasting, bragging; ostentation, display, vanity:
jactatio est voluptas gestiens et se efferens insolentius,Cic. Tusc. 4, 9, 20: verborum, Brut. ap. Cic. Fam. 11, 20, 2:
nulla cultūs,Tac. G. 6:
extemporalis garrulitas circulatoriae jactationis est,Quint. 2, 4, 15:
eruditionis,id. 1, 5, 11: nonnullorum hominum jactationem et insolentiam ferre non potes, Cael. ap. Cic. Att. 10, 9, A, 5.—
2 Jactatio popularis, a striving after popular applause, Cic. Clu. 35, 95; id. Har. Resp. 20, 43; so,
jactatio cursusque popularis,id. Prov. Cons. 16, 38; cf.:
eloquentia haec forensis ... ornata verbis atque sententiis jactationem habuit in populo,id. Or. 3, 13.