jăcŭlātor — Lewis & Short
jăcŭlātor, ōris, m.id.,
I a thrower, caster, hurler.
I In gen.:
Enceladus jaculator audax (truncorum),Hor. C. 3, 4, 55:
fulminis,Stat. Th. 12, 562; Arn. 4, 22:
missis a rege Boccho jaculatoribus,Sen. Brev. Vit. 13, 6.—
II In partic.
A A thrower of the dart or javelin (a sort of light-armed soldier, who carried only a dart or javelin):
jaculatorum manus,Liv. 36, 18; 21, 21 al. —
B A caster of the net, a fisherman, Plaut. ap. Isid. Orig. 19, 5, 2.—
III Trop., an accuser:
felix orator quoque maximus et jaculator,Juv. 7, 193.