junctūra — Lewis & Short
junctūra, ae, f.id.,
I a joining, uniting; a juncture, joint (poet. and post-Aug.).
I Lit.:
boum,Col. 2, 2 22:
genuum,Ov. M. 2, 823:
ut umor teneat juncturas,i. e. the commissures, joints, Plin. 16, 40, 79, § 214:
quadrato saxo murus ducatur juncturis quam longissimis,Vitr. 5, 12, 6:
laterum juncturas fibula mordet,the two ends of the girdle which meet, Verg. A. 12, 274.—
B Transf.
1 Plur., trappings, mountings (post-class.):
data et vehicula cum mulabus, et mulionibus, cum juncturis argenteis,Capitol. Ver. 5.—
2 A team (postclass.):
carruca cum junctura legata,Paul. Sent. 3, 6, 91.—
II Trop., a connection:
generis,i. e. relationship, consanguinity, Ov. H. 4, 135.—
B In partic.
1 Rhet.:
in omni compositione tria sunt necessaria, ordo, junctura, numerus,Quint. 9, 4, 32.—
2 Gram., a joining together, compounding:
dixeris egregie, notum si callida verbum Reddiderit junctura novum,Hor. A. P. 47.