jŭvĕnīlis — Lewis & Short
jŭvĕnīlis (jŭvĕnāl-), e, adj.id.,
I of or belonging to youth, youthful, juvenile.
I Lit.: juvenilis quaedam dicendi impunitas et licentia. Cic. Brut. 91, 316:
redundantia,id. Or. 30, 108: sumptis Priamum juvenalibus armis vidit. Verg. A. 2, 518:
corpus,id. ib. 5, 475:
valida ac juvenilia membra,Juv. 11, 5:
anni,Ov. M. 8, 632:
caput,id. ib. 1, 564:
femur,id. Am. 1, 5, 22:
suis semper juvenilior annis,id. M. 14, 639:
sidus juvenile nepotes,shining among the youths like stars, a youthful constellation, id. Tr. 2, 167.—
II Transf.
A Lively, cheerful:
integer et laetus laeta et juvenilia lusi,Ov. Tr. 5, 1, 7.—
B Violent, strong:
praeceps juvenile pericli,Stat. S. 1, 4, 50.—Hence, advv.
1 jŭvĕnīle, youthfully:
adhuc juvenile vagans,Stat. S. 3, 5, 25.—
2 jŭvĕnīlĭter, youthfully, after the manner of youth:
exsultare,Cic. de Sen. 4, 10 (in Ovid only juvenaliter; v. juvenalis fin.).