1. lābes — Lewis & Short
lābes, is (f.1. lābor,
abl. labi for labe, Lucr. 5, 930),I a fall, falling down, sinking in.
I Lit. (rare but class.):
dare labem,Lucr. 2, 1145:
motus terrae Rhodum ... gravi ruinarum labe concussit,Just. 30, 4, 3:
tantos terrae motus in Italia factos esse, ut multis locis labes factae sint terraeque desederint,subsidences of the earth, Cic. Div. 1, 35, 78; cf.:
labes agri,id. ib. 1, 43, 97:
terrae,Liv. 42, 15; so absol.:
si labes facta sit, omnemque fructum tulerit,Dig. 19, 2, 15, § 2:
labes imbris e caelo,Arn. 5, 185.—
II Transf.
A A fall, stroke, ruin, destruction:
hinc mihi prima mali labes,the first blow of misfortune, Verg. A. 2, 97:
haec prima mali labes, hoc initium impendentis ruinae fuit,Just. 17, 1, 5: metuo legionibu' labem, Enn. ap. Diom. p. 378 P. (Ann. v. 283 Vahl.):
quanta pernis pestis veniet, quanta labes larido,Plaut. Capt. 4, 3, 3:
innocentiae labes ac ruina,Cic. Fl. 10, 24:
labes in tabella,id. Lael. 12, 41:
regnorum labes,Val. Fl. 5, 237.—
B Meton., ruin, destruction; of a dangerous person, one who causes ruin:
(Verres) labes atque pernicies provinciae Siciliae,Cic. Verr. 1, 1, 2: labes popli, Plant. Pers. 3, 3, 4.—Of a bad law:
labes atque eluvies civitatis,Cic. Dom. 20, 53.—
2 In partic., the falling sickness, epilepsy, Ser. Samm. 57, 1018.—
Hence, in gen.,disease, sickness, Grat. Cyneg. 468.