2. lăcer — Lewis & Short
lăcer (lăcĕrus quoted by ĕra, ĕrum, adj.root lak-, to tear; Gr. lakero/s, torn; la/kkos, lake; Lat. lacero, lacus, lacuna, lāma; Irish, loch; Engl. lake,
Prisc. 901 P.),
I mangled, lacerated, torn to pieces.
I Lit. (not in Cic. or Cæs.): homo,
Lucr. 3, 403: corpus,
Liv. 1, 28; Plin. 2, 63, 63, § 156: corpus verberibus,
Just. 21, 4, 7: cui quod membrum lacerum laesumve est, Masur. Sab. ap. Gell. 4, 2, 15: Deiphobum lacerum crudeliter ora,
mutilated, Verg. A. 6, 495; so, artus avolsaque membra et funus lacerum tellus habet,
id. ib. 9, 491.—Of the hair: nec modus aut pennis, laceris aut crinibus, ignem spargere,
Stat. S. 1, 1, 133; Sil. 6, 560; Claud. Rapt. Pros. 3, 177: vestis,
Tac. H. 3, 10: tectorum vestigia lacera et semusta,
id. A. 15, 40: puppis,
Ov. H. 2, 45: insignia,
Stat. Th. 10, 8: lacerae unguibus venae,
Sen. Phoen. 162.—
B Trop. (postAug. and very rare): sparsas, atque, ut ita dicam, laceras gentilitates colligere atque conectere,
families rent and scattered, Plin. Pan. 39, 3.—Poet.: castra,
an army that has lost its general, Sil. 15, 9: lacerae domus artus componere,
Sen. Thyest. 432.—*
II Transf., act., rending, lacerating (for lacerans): morsus,
Ov. M. 8, 880.