lāmentor — Lewis & Short
lāmentor, ātus, 1,
I v. dep. n. and a. [lamentum], to wail, moan, weep, lament (class.).
(a) Neutr.:
lamentari, cruciari,Plaut. Mil. 4, 2, 40:
quod nunc lamentari,id. Pers. 1, 3, 94:
praeter ceteras lamentari,Ter. And. 1, 1, 94:
lapides flere ac lamentari cogere,Cic. de Or. 1, 57, 245:
Hebiliter lamentari,id. Tusc. 2, 21, 49; id. Phil. 12, 1, 2:
ac plangere,Suet. Ner. 49: quid ego hic animo lamentor, Enn. ap. Don. Ter. Phorm. 5, 4, 2 (Ann. v. 210 Vahl.):
Thetis quoque lamentando pausam fecit filio,Plaut. Truc. 4, 2, 18.—
(b) Act., to weep over a person or thing, to bewail, lament, bemoan: conqueri fortunam advorsam, non lamentari decet, Id viri est officium; fletus muliebri ingenio additus est, Pac. ap. Cic. Tusc. 2, 21, 50 (Trag. Rel. v. 268 Rib.):
nam haec quidem vita mors est, quam lamentari possem,Cic. Tusc. 1, 31, 75:
caecitatem,id. ib. 5, 38, 112:
se ipsum,Plaut. Pers. 4, 9, 7:
suam matrem mortuam,Ter. Phorm. 1, 2, 46:
ut nemo ad lamentandam tanti imperii calamitatem relinquatur,Cic. Cat. 4, 2, 4.—With object.clause, Plaut. Ps. 1, 3, 79; so,
cum lamentamur, non apparere labores Nostros,Hor. Ep. 2, 1, 224.—
II Pass. (poet. and late Lat.; cf. lamento).—Part. perf. in pass. signif. (poet.), wept over, bewailed:
fata per urbem Lamentata,Sil. 13, 711; so,
Dindyma,resounding with lamentations, Stat. Th. 12, 224.—
2 Impers. pass.:
maeretur, fletur, lamentatur diebus plusculis,App. M. 4, p. 157.