lascīvĭo — Lewis & Short
lascīvĭo, ĭi, ītum, 4, v. n.lascivus,
Ap. Claudius ait, lascivire magis plebem quam saevire,Liv. 2, 29, 9:
licentiam lasciviendi permittere militi,Suet. Caes. 67:
eo principio lascivire miles,Tac. A. 1, 16:
exsilit agnus Lascivitque fuga,and wantonly frisks away, Ov. M. 7, 321; cf. Col. 6, 24:
angues ... lascivientium piscium modo exsultasse,Liv. 27, 5. —Poet.:
dextera lascivit caesa Tegeatide capra (of the Luperci, who wantonly struck at passers-by),Sil. 13, 329:
ferratus lascivit apex,Claud. Rapt. Pros. 2, 145:
quis lascivit aquis et ab aethere ludit,Mart. 4, 3, 7. —Esp.:
in Venerem,to be lascivious, Col. 6, 24, 2.—
lascivimus syntonorum modis saltitantes,Quint. 9, 4, 142; cf. id. 11, 1, 56:
toto et rerum et verborum et compositionis genere lasciviunt,id. 4, 2, 39:
puerilibus sententiolis,id. 12, 10, 73; cf. id. 9, 4, 28; 9, 4, 6:
Ovidius lascivire in Metamorphosesi solet,Quint. 4, 1, 77.