1. lĭēn — Lewis & Short
lĭēn, ēnis, and liēnis, is, m. (
I gen. plur. lienum, Plin. 23, 7, 63, § 121) [for plien; Sanscr. plīhan; Gr. splh/n], the milt or spleen.
I Lit.:
lienes turgent, Cato. R. R. 157: seditionem facit lien (of a stitch in the side),Plaut. Merc. 1, 2, 14:
jam quasi sona liene cinctus ambulo,id. Curc. 2, 1, 6: equisetum lienes cursorum exstinguit, Plin. 26, 13, 83, § 132:
at lienis, ubi affectus est, intumescit,Cels. 4, 9:
lienis bubulus,id. ib.:
lienem coërcere,id. ib.:
extenuare,id. ib.:
consumere,Plin. 26, 8, 48, § 76.—
II Transf., of the fiscus:
(Trajanus) fiscum lienem vocavit, quod eo crescente artus reliqui tabescunt,Aur. Vict. Epit. 42 fin.