1. linquo — Lewis & Short
linquo, līqui, 3 (
I part. lictus, Capitol. M. Aurel. 7 dub.), v. a. Gr. lip- in lei/pw, loipo/s; cf. Lat. licet.
I To leave, quit, forsake, depart from something (cf.:
destituo, desero): urbem exsul linquat,Plaut. Most. 3, 1, 69:
terram,Cic. Planc. 10, 26:
nil intentatum nostri liquere poëtae,Hor. A. P. 285:
linquenda tellus,id. C. 2, 14, 21.—Absol., to go away:
linquebat comite ancilla una,Juv. 6, 119.—
B Esp.
1 Linqui animo, and simply linqui, to swoon, faint, Suet. Caes. 45:
linquor et ancillis excipienda cado,Ov. H. 2, 130; so act.:
me liquit animus,Sen. Troad. 623; Ov. M. 8, 363.—
2 Linquere lumen, animam, vitam, to die:
lumen linque,Plaut. Cist. 3, 12:
dulcia linquebant labentis lumina vitae,Lucr. 5, 989; 3, 542:
linquebant dulces animas,Verg. A. 3, 140:
animam,Ov. M. 13, 522; Quint. Decl. 13, 6:
nec Poenum liquere doli,Sil. 5, 38. —
II To leave, give up, resign, abandon something:
linquamus haec,Cic. de Or. 3, 10, 38:
linquamus naturam, artesque videamus,id. ib. 3, 46, 180:
linque severa,Hor. C. 3, 8, 28:
spem,Val. Fl. 1, 631:
inrita ventosae linquens promissa procellae,Cat. 64, 59.—
III To leave in any place or condition:
erum in opsidione linquet,Plaut. As. 2, 2, 14:
lupos apud oves,id. Ps. 1, 2, 8. —
IV To leave behind:
linquere vacuos cultoribus agros,Luc. 9, 162:
sui monumentum insigne pericli,Val. Fl. 5, 231:
pharetram hospitio,id. 1, 661.—
V Impers. pass.: linquitur, it is left, it remains.— With ut and subj.: linquitur, ut totis animalibus adsimulentur. Lucr. 2, 914: et vix cernere linquitur undas, Silv. 4, 628.