1. lĭtŭus — Lewis & Short
lĭtŭus, i (
dextra manu baculum sine nodo aduncum tenens, quem lituum appellaverunt,Liv. 1, 18, 7; cf.:
lituus iste vester, quod clarissimum est insigne auguratus,Cic. Div. 1, 17. 30;
Geh. 5, 7, 8: Quirinalis,Verg. A. 7, 187:
lituo pulcher trabeaque Quirinus,Ov. F. 6, 375.—
jam lituus pugnae signa daturus erat,Ov. F. 3, 216:
lituo tubae Permixtus sonitus,Hor. C. 1, 1, 23:
stridor lituum clangorque tubarum,Luc. 1, 237:
cornua cum lituis audita,Juv. 14, 200.—
lituus meae profectionis,Cic. Att. 11, 12, 1.