lŏcūtĭo — Lewis & Short
lŏcūtĭo (lŏquūtio), ōnis, f.loquor,
I a speaking.
I Lit.
A In gen., a speaking, speech, discourse:
sermo est oratio remissa et finitima quotidianae locutioni,Auct. Her. 3, 13, 23:
ex locutione, ex reticentia,Cic. Off. 1, 41, 146:
quamquam omnis locutio oratio est, tamen unius oratoris locutio hoc proprio signata nomine est,id. Or. 19, 64.—
B In partic., way of speaking, pronunciation:
emendata et Latina,Cic. Brut. 74, 258:
recta,Quint. 1, 6, 20.—
II Transf., an utterance, word, mode of expression, phrase (post-Aug.):
quidam dicere maluerunt locutiones (quam verba),Quint. 1, 5, 2:
copia locutionum talium,Gell. 1, 7 fin.