măcŭlo — Lewis & Short
măcŭlo, āvi, ātum, 1, v. a.1. macula,
I to make spotted, to spot, speckle, variegate.
I Lit.
A In gen. (only poet.), to stain, tinge, dye:
telas maculare ostro,Val. Fl. 4, 368:
et multo maculatum murice tigrim,id. 6, 704.—
B In partic., to spot, stain, defile, pollute:
maculari corpus maculis luridis,Plaut. Capt. 3, 4, 63:
solum sanguine,Cat. 63, 7; cf.:
terram tabo,Verg. A. 3, 29: dextra maculata cruore, Ov. de Nuce, 157.—
II Trop. (acc. to I. B.), to defile, dishonor, disgrace, etc. (freq. in Cic.):
rex ille optimi regis caede maculatus,Cic. Rep. 2, 25, 46; cf.:
partus suos parricidio,Liv. 1, 13:
nemora nefario stupro,Cic. Mil. 31, 85:
Catonis splendorem,id. Sest. 28, 60:
tuum maculavi crimine nomen,Verg. A. 10, 851:
inde metus maculat poenarum praemia vitae,spoils, Lucr. 5, 1151:
obsoleta quoque (verba) et maculantia ex sordidiore vulgi usu ponit,Gell. 16, 7, 4.—Hence, măcŭ-lātim, adv., in a spotted or mottled fashion (late Lat.), Aug. Gen. ad Lit. 5, 10.