maestus — Lewis & Short
maestus (moest-), a, um, adj.maereo, q. v.,
I full of sadness, sad, sorrowful, afflicted, dejected, melancholy (class.).
I Lit.:
quid vos maestos tam tristesque esse conspicor?Plaut. Bacch. 4, 4, 18:
id misera maestast, sibi eorum evenisse inopiam,id. Rud. 2, 3, 67; Cic. Div. 1, 28, 59:
cum immolanda Iphigenia tristis Calchas esset, maestior Ulixes, etc.,id. Or. 22, 74:
maestus ac sordidatus senex,id. de Or. 2, 47, 195; id. Fam. 4, 6, 2:
maestus ac sollicitus,Hor. S. 1, 2, 3:
maestissimus Hector,Verg. A. 2, 270.—Of inanim. and abstr. things:
maesto et conturbato vultu,Auct. Her. 3, 15, 27:
maesta ac lugentia castra,Just. 18, 7:
maestam attonitamque videre urbem,Juv. 11, 199:
maesta manus,Ov. F. 4, 454:
horrida pro maestis lanietur pluma capillis,id. Am. 2, 6, 5:
comae,id. F. 4, 854:
collum,id. Tr. 3, 5, 15:
timor,Verg. A. 1, 202.—Poet., with inf.:
animam maestam teneri,Stat. Th. 10. 775.—
II Transf. (poet. and in post-Aug. prose).
A Like tristis, gloomy, severe by nature:
ille neci maestum mittit Oniten,Verg. A. 12, 514 (naturaliter tristem, severum, quem Graeci skuqrwpo\n dicunt a)ge/laston, Serv.):
tacitā maestissimus irā,Val. Fl. 5, 568:
oratores maesti et inculti,gloomy, Tac. Or. 24.—
B In gen., connected with mourning; containing, causing, or showing sadness; sad, unhappy, unlucky:
vestis,a mourning garment, Prop. 3, 4 (4, 5), 13:
tubae,id. 4 (5), 11, 9:
funera,Ov. F. 6, 660; cf.:
ossa parentis Condidimus terrā maestasque sacravimus aras,Verg. A. 5, 48:
a laevā maesta volavit avis,the bird of ill omen, Ov. Ib. 128: venter, exhausted with hunger, Lucil. ap. Non. 350, 33 (enectus fame, Non.).—Hence, adv., in two forms. *
A maestē, with sadness, saaly, sorrowfully:
maeste, hilariter,Auct. Her. 3, 14, 24.—*
B maestĭter, in a way to indicate sorrow:
maestiter vestitae,Plaut. Rud. 1, 5, 6.