magnĭfĭco — Lewis & Short
magnĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a.magnificus.
I To make much of, to value greatly, esteem highly, set a high value on (ante-class. and late Lat.):
aliquem,Plaut. Stich. 1, 2, 44:
te quia me colitis et magnificatis,id. Cist. 1, 1, 22:
unum ex omnibus Venus voluit me magnificare,id. Men. 2, 3, 19:
illam haud minus quam se ipsum,Ter. Hec. 2, 2, 18:
ob tuam perfidiam te amo et metuo et magnifico,Plaut. Ps. 3, 1, 34:
quid est homo, quia magnificas eum,Vulg. Job, 7, 17.—
II Transf., to magnify, extol, praise highly (post-Aug.):
Arcesilaum quoque magnificat Varro,Plin. 35, 12, 45, § 155; 36, 5, 4, § 41:
aliquid,id. 17, 9, 6, § 50; cf. id. 36, 12, 18, § 83; Auct. Her. 3, 4, 8 Klotz. —
B To praise, glorify, worship:
magnificate Dominum mecum,Vulg. Psa. 34, 3:
Deum Israël,id. Matt. 15, 31.—
C To exalt, honor:
nomen tuum,Vulg. Gen. 12, 2:
Salomonem,id. 1 Paral. 29, 25.—Pass.:
magnificabor,Vulg. Ezech. 38, 23.—
D To enlarge:
fimbrias,Vulg. Matt. 23, 5.