magnĭlŏquus — Lewis & Short
magnĭlŏquus, a, um, adj.magnusloquor,
I that speaks in a lofty style, sublime: Homerus, Stat. S. 5, 3, 62.—
II In a bad sense, that speaks in a pompous style, magniloquent, vaunting, boastful:
atque illi modo cauti ac sapientes, prompti post eventum ac magniloqui erant,Tac. Agr. 27:
os,Ov. M. 8, 396; Mart. 2, 43, 2:
lingua,Vulg. Psa. 12, 4:
flatus,Stat. Th. 3, 192.