mancĭpātĭo — Lewis & Short
mancĭpātĭo (mancŭp-), ōnis, f.mancipo,
qui mancipio accipit, apprehendere id ipsum, quod ei mancipio datur, necesse sit: unde etiam mancipatio dicitur, quia manu res capitur,Gai. Inst. 1, 121 (v. the passage in full under mancipium):
mancupationem tabulis probare,the purchase, Plin. 9, 35, 58, § 117.