mansŭēs — Lewis & Short
mansŭēs, ŭis, and ētis, adj.manussuesco,
I tamed, tame (ante- and post-class. for mansuetus, v. mansuesco fin.): mansues pro mansueto, dixit Cato in epistola ad filium, Cato ap. Fest. p. 154 Müll.; cf. Paul. ex Fest. p. 152, 125 Müll.: leonem facere mansuem, Varr. ap. Non. 483, 9 sq.:
mitis et mansues,Gell. 5, 14, 21:
scio ferocissimos equos atque truces mansuetos et mansues factos,App. M. 7, 23, p. 198, 8:
ursa mansues,id. ib. 11, 7, p. 261, 1.—
II Trop., mild, soft, gentle: nunc si me matrem mansues misericordia capsit, Att. ap. Non. 483, 11 (Trag. Rel. v. 453 Rib.):
reddam ego te ex fera fame mansuetem,Plaut. As. 1, 2, 19; cf. Plin. 8, 9, 9, § 27:
nequeone ego ted interdictis facere mansuetem meis?Plaut. As. 3, 1, 1 Ussing.