mensārĭus — Lewis & Short
mensārĭus, a, um, adj.id.,
I of or belonging to the table or counter; only subst.
I mensārĭus, ii, m., a money-changer, banker
A In gen.: mensaril nummularii, Paul. ex Fest. p. 124, 17 Müll.: Cassius Parmens. ap. Suet. Aug. 4.—
B In partic., a public banker, who regulated the paying out of public moneys, Cic. Fl. 19, 44:
quinqueviris creatis, quos mensarlos ab dispensatione pecuniae appellārunt,Liv. 7, 21:
mensarii triumviri,id. 23, 21; 26, 36.—
II Mensārĭum, ii, n., table furniture, a table-cloth: collarium, quod in collo est.: mensarium, quod in mensā est, Prisc. p. 590 P.