nauta — Lewis & Short
nauta (ante-class., poet., and late Lat. nāvĭta), ae, m.for navita, from navis,
I a sailor, seaman, mariner:
ego nautas eum non putabam habiturum,Cic. Att. 9, 3, 2; id. Fam. 16, 9, 4;
nautas gubernatoresque comparari jubet,Caes. B. G. 3, 9:
pavidus nauta,Hor. C. 1, 1, 14:
nautae = mercatores,id. S. 1, 1, 29:
permixtus nautis et furibus et fugitivis,Juv. 8, 174.—Uncontracted form navita (mostly poet.):
nulla est voluptas navitis major,Plaut. Men. 2, 1, 1; Cato ap. Paul. ex Fest. p. 169 Müll.:
timidi navitae, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 23: navita de ventis, de tauris narrat arator,Prop. 2, 1, 43:
navita tum stellis numeros et nomina fecit,Verg. G. 1, 137:
omnis navita ponto Umida vela legit,id. ib. 1, 372 sq.:
navitas precum ejus (Arionis) commiseritum esse,Gell. 16, 19, 11; cf. Charon. Ap. M. 6, 20, p. 181; so,
navita turpis aquae,Tib. 1, 10, 36: navita Porthmeus, Petr. poet. 121, 117.