nōtōrĭus — Lewis & Short
nōtōrĭus, a, um, adj.notor,
I pointing out, making known (post-class.); only subst.
I nōtōrĭa, ae, f.
A A notice, advice, intelligence, news: quod notoriā tuā intimāsti, Gall. ap. Treb. Claud. 17:
qui falsam de me notoriam pertulerat,information, indictment, App. M. 7, p. 189, 10 Oud., for notorium (v. infra).—
B Notoria, a)nafora/, Gloss.; cf.: mh/nusis, notoria, indicium, Gloss.—
II nōtōrĭum, ii, n., an information, indictment:
nuntiatores, qui per notoria indicia produnt, notoriis suis assistere jubentur,Dig. 48, 16, 6; Symm. 10, 4.