nŭrus — Lewis & Short
nŭrus, ūs (nŭra, Rénier, Inscr. Afr. 1590), f.for snurus, kindr. with Sanscr. snusha and the Old Germ. snur, Schnur; Gr. nuo/s,
dat. nuru, Tac. A. 6, 29.— Formuno animo omnes socrus oderunt nurus,Ter. Hec. 2, 1, 4; Cic. Phil. 2, 24, 58; Verg. A. 2, 501:
jam tua, Laomedon, oritur nurus,i. e. Aurora, the wife of Tithonus, a son of Laomedon, Ov. F. 6, 729:
matrum nuruumque caterva,id. M. 12, 216; Gai. Inst. 2, 159; Juv. 14, 220.—
inque nurus Parthas dedecus illud eat,Ov. A. A. 3, 248; id. M. 2, 366; id. H. 16, 184; Mart. 4, 75, 2:
nurus Latinae,Ov. M. 2, 366; Luc. 1, 146.