ob-dormĭo — Lewis & Short
ob-dormĭo, īvi or ii, ītum, 4, v. n. and
I a., to fall asleep (class.):
ebrium obdormivisse,Plaut. Am. 1, 1, 116:
Endymion nescio quando in Latmo obdormivit,Cic. Tusc. 1, 38, 92:
sub taxo,Plin. 16, 10, 20, § 51:
quem obdormire volumus,Cels. 3, 18:
Atiam obdormisse,Suet. Aug. 94:
nepetam substernere obdormituris utile est,Plin. 20, 14, 56, § 158 (Jan, eo dormituris).—
B Esp., to fall asleep in death (eccl. Lat.):
obdormivit in Domino,Vulg. Act. 7, 59.—
II Act. (anteclass.):
omnem obdormivi crapulam,have slept off all my debauch, Plaut. Most. 5, 2, 1.