ŏb-erro — Lewis & Short
ŏb-erro, āvi, ātum, 1,
I v. n., to wander, rove, or ramble about a place (poet. and in post-Aug. prose).
I Lit.:
oberrare tentoriis,Tac. A. 1, 65:
ignotis locis,Curt. 6, 5, 18:
mustela quae in domibus nostris oberrat,Plin. 29, 4, 16, § 60:
dives arat Curibus, quantum non milvus oberrat,Pers. 4, 26.—
B Transf.:
crebris oberrantibus rivis,Curt. 3, 4, 12.—
II Trop.
A To flit, hover before one:
mihi monstrum oberrat,hovers before my eyes, Sen. Herc. Fur. 1280:
cum tanti periculi ... imago oculis oberraret,Curt. 8, 6, 26.—
B To err, mistake:
ut citharoedus Ridetur, chordā qui semper oberrat eādem,blunders at, Hor. A. P. 356.